Gece Denemeleri II: Hiç

Per aspera ad astra

 Önce hiç vardı. Yokluktan bile eskiydi hiç. Önce yokluğu, ardından varlığı edindin, sonra varlığı şekillendirdin. Şarkılar söyledin, dans ettin, yüzler gördün, varlığınla epey zaman geçirdin. Bir sabah kalktığında yine hiç vardı.

***

  Delilik pınarından içtin. Sarhoş oldun. Delicesine mutlu olduğun bu sarhoşluk seni korkuttu. Varlığına ve onun aracı olan aciz bedenine sarıldın. Mutluluğun ulaşmanın zor olmadığı bir yerde beklerken sen bir karabasandan saklanır gibi saklandın. Sarhoşluktan kurtuluğunda, adına korku ve ızdırap bile hissedemeyeceğin bir hiç vardı.

***

 Yıldızlara baktın. Evrenin bu karmaşıklığı ve bu kaos içindeki düzeni seni cezbetti. En büyük tutkundu yıldızları izlemek. Sokakların, evlerin ve mağazaların ışıklarıyla üstü bir toz yığınıyla kaplanan bu güzel ışıkları görebilmek en büyük arzundu. Uzaklıklarına ve bir boşlukta oradan oraya dağılmış olmalarına rağmen gökyüzünün tuvalindeki bu uyumları seni cezbetti. Yıldızlar muazzamdı, sen de muazzamdın çünkü onlarla aynı evrenin bir parçasıydın, ama seçtiğin yol hiçti.

***

  Kimse hiçlikle doğacak kadar kötü bir yazgıya sahip değildir. Hiç, sana hayat tarafından verilmedi, sen onu edindin. Onun için çalıştın, sonunda bir hazine gibi ellerinle kaldırıp gurur duydun. Bu gurur gerçekten duyduğun son heyecandı. Ondan sonra söylenmeye başladın. Ama asla öfkelenemedin. Çünkü hiç vardı...

***

  Cehennemde yanamayacak ve cenneti düşleyemeyecek olanlar kafalarını Araf'ın kumlarına gömerler.

***

  Sarhoşluğun hazzı yanında zararı önemsizdir. Ateşte yanmanın gururu, acısını unutturacak kadar derindir. Hayat, bir gün ölecek olmanın gerçeğini unutturacak kadar güzeldir. Delilik, alçakların bakışlarını ve alaylarını görmemen için bir perde çeker gözlerine ve sana mutluluk verir. Kaçtığın ve saklandığın her şeyin bir büyüsü vardır, ancak gövdesine saklandığın hiç, sadece hiçtir.

***

"Geldin bir kere nasılsa, cehennemlerden mi yoksa?
Ey kutsal yaratık" dedim, "uğursuz kuş ya da şeytan!
Bu çorak ülkede teksin, yine de çıkıyor sesin,
Korkuların hortladığı evimde, n'olur anlatsan
Acılarımın ilâcı oralarda mı, anlatsan..."
                      Dedi Kuzgun: "Hiçbir zaman."

-Edgar Allan Poe