Gece Denemeleri

Ey kutsal uyku

Cimri davranma mutlu etmekte

Geceye adanmışları-

Dünya hâlinin bu koşuşturmacasında

Yalnızca delilerdir seni yanlış tanıyanlar

...ve uyku bilmezler

Senin acıyarak üstümüze örttüğün

Gölgeden başka

Hissedemezler seni

Asmaların altın çağlayanında

*Novalis - Geceye Övgüler

   Karanlıktan korkanlar gecenin güzelliğinden habersizlerdir. Şehirleri ve insanları hiç olmadıkları kadar güzel kılan gecedir. Toprağın üstünde bir veba salgını gibi yayılan taş ve demir yığınlarını birer mücevhere dönüştürür gece -bu yüzdendir şehirlerin karanlıktaki güzelliği- ve insanların yüzlerine vuran sahte ışığı yok eder. Işıltılı görünümlerine tapanlar yokluklarıyla ödüllendirirler geceyi, gecenin huzuru bu yüzdendir.

 ****

 İnsanların tasavvurundaki bütün kötülüklerin evidir gece. Ruhların ve iblislerin sığınağıdır gece kimileri için, korku ve kâbusun eş anlamlısıdır. Uykuları bölündüğünde korktukları, korkuları için yarattıkları hayali pusuların arasında kaldıkları zamandır. Bu insanlar uykuları bölündüğünde köşeye çekilirler ve güneşin doğup iblislerin yok olmasını beklerler. Oysa bilmezler ki korkacak bir şey yoktur gecede, çünkü gündüzün sahte parıltısı ardında saklananlar yarattıkları ecinnilerden daha korkunçtur.

****

  Sesler ve görüntüler, karanlık bastırdığında anlamını yitirir. İnsanın bütün gün zihninde tuttukları karanlıkta her yere yansır. Gökyüzü hayallerin, sonu görünmeyen duvarlar bir kadının gözlerinin yansıdığı yerler oluverir. İnsanı esir alan gerçeği bitirir gece, korkunç ve huzur verici hayallerin başlangıcıdır, bu yüzden geceleri yaşayanlar güneşin doğmasını istemezler.

 ****

 Gündüzün bütün renkleri, görkemini gece sancılarına borçludur. Tohumların büyüdüğü zamandır gece. Kimileri için hayattan ve zamanda arta kalan bir karanlıktan ibarettir, ancak -onun büyüsüne kapılanlar bilirler ki- gece hayatın kendisidir. İnsanın yalnız kaldığı ve ruhun kendini görebildiği nadide zamandır gece.

****

 Karanlık bastırınca kötülüklerin dünyaya yayıldığını söylerler, oysa korktukları gündüz kurdukları sahte dünyanın dışında kalanlardır. Böbürlenişler ve korku arasında geçen hayatlarında kendilerini görebilselerdi, gecenin korkutucuğundan ve kâbuslarından, karanlığın sorumlu olmadığını fark ederlerdi. Yazıktır ki korku arttıkça yıldızlar büyüsünü kaybetti.