Eldoris

Tanırım bu rüzgârı –busesidir Gaia’nın- tenlerimizde gezinen

göğe meydan okuyan ötüşleri fısıldar martıların kulağına

…ve hayata meydan okuyan hürriyeti ve sevgiyi fısıldar kulaklarımıza

haykırana kadar martılar gibi özgür ve mutlu-

                                                        Anlatır bize bu dost rüzgâr

aslında kim olduğumuzu

 Gemilerin ve şehirlerin ışıkları gelir uzaklardan

bizleri bizden çalıp sonra sönük bırakan-

Bilirim ağladığını kaçarak insanlardan

…ve kimsenin görmediği gözyaşların gibi

kaybolup gider zaman-

Birer martı olsak Eldoris, uçup gidiversek

meydan okumak için bilmediğimiz bir gökyüzüne

önemi olmazdı o zaman kaybolan zamanın-

Ama değiliz ah! kanat yerine ellerimiz var

kumların ve zamanın, sürünerek

                                                                               kaybolduğunu, gittiğini hissettiğimiz-

Ama keşfedersek ellerimizin büyüsünü

önemsizleşir kanatların yokluğu-

çünkü kenetlendiğinde büyülü ellerimiz

öğretecektir bize gözlerimizdeki ufuklar

                                         aşkın ve özgürlüğün

                                                  gururlu mutluluğunu