La Llorona

 Nehir dökülürken okyanusa –karanlık ve sessiz-

Gözyaşların bir gece akıntısına karışıyor

Dağların ve ormanların üzerinde yükselen gece

Nehirde süzülen iki bedeni süslüyor

Bir cenaze alayı gibi gidiyor peşlerinden yansıyan gece

                                         Uğurlamak için onları –sonsuza kadar kaybolacakları-

Bütün nehirlerin döküldüğü yere

Hatırla ilk nefeslerini, bir şarkı dinler gibi dinlerdin

Gözlerine baktığın köleliğinde, özgürlüğü düşler gibi düşlerdin

Alıp götürdüğünde onları senden kirli yüzlü yabancı

Ağlarken ölmekten korkmayı keşfettin

…ve her baktığında Cortez’in merhametsiz gözlerine

                    Ruhunu sarıverdi

  –sevginden bile daha kuvvetli- onun sevgisine duyduğun nefretin

Nehir okyanusa dökülüyor karanlık ve sessiz

Kıyısında bir kadın rüzgar gibi ağlıyor

Ancak bir ölünün olabileceği kadar pişman

…ve pişmanlığından çok sevgisi azap veriyor

Hatırla o geceyi, bir yangın büyüyordu

Bir Anka kuşu büyüyormuş gibi kalbinde

Bir okyanus kusacakmış gibi ağlamak istedin

Dokunmana izin vermedikleri çocuklarını

Ölüm taşıyan gemilerin geldiği

                            O ülkeye götürmek istediklerinde

…ve gemiler geldiğinde bütün görkemi sönen tanrılar

Kulağına fısıldadılar o gece

Sefil olmuşluğun acısı vardı, beyninde duyduğun seslerinde

Kurbanların kesildiği ve ateşlerin yandığı o günleri özlercesine

Çocukların gittiğinde o ülkeye –dediler- nehirler kan akacak

Halkından çalınmış bu çocuklar hepinizin felâketi olacak

Geri döndüklerinde çocukların  

      –bize şeytan’ın ne olduğunu öğreten- İspanya’dan

Demir giyen adamların atları, Azteklerin üzerinde dolaşacak

Gözlerinde birer damla yaş vardı, sevginden kalan tek şey

Onları nehre bıraktığında, kıyameti getiremeyecek kadar masumlardı

Tanrılar sessizliğe büründü sen rüzgârın sesini dinlerken

-çocuklarını senden sonsuza dek götüren-

Doğdukları gün, gizlice yüzlerini okşadığın ellerin

Birer iz oldu boyunlarının etrafında

Yüzlerinde –hâlâ yaşıyorlarmış gibi- bir korku ve şaşkınlık

Çünkü masumlar ölüyken bile, öfkeli olamayacak kadar

…ve uğruna çocuklarını öldürdüğün tanrılar

Yokluklarıyla sana bir ızdırap bıraktılar

Nehir okyanusa dökülüyor –karanlık ve sessiz-

Bir yok oluşa şahit olmuş gökyüzü ve dağlar

Denize karışırken –kimsenin olamadığı kadar- iki masum beden

Bir kadın artık konuşulmayan bir dilde ağlar

****

La Llorona bir Latin Amerika masalıdır. La Malinchi adlı bir Aztek kızı, Herman Cortez adlı bir köle tüccarına satılmış ve ondan iki çocuğu olmuştur. Cortez, çocukları İspanya'ya götürmek ister, tanrılar da La Malinchi ile konuşup eğer çocuklar giderlerse döndüklerinde halkının felaketi olacaklarını söylerler. La Malinchi de çocukları nehre götürüp boğar, daha sonra ağlayarak nehir kıyısında çocuklarını aramaya başlar böylece La Llorona (ağlayan kadın) olur. Meksika'da gece yarıları çocukların dışarı çıkmasına, nehirlere yaklaşmasına izin vermezler çünkü La Llorona'nın onları kendi çocukları zannedip alıkoyacağına inanırlar.